monotòne

Occitan

Etimologia

Del latin monotonus, del grèc ancian μονότονος, monótonos.

Prononciacion

/munuˈtɔne/, /munuˈtɔne/

Sillabas

mo|no|tò|ne

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian
	Singular	Plural
Masculin	monotòne	monotònes
	[munuˈtɔne]	[munuˈtɔnes]
Femenin	monotòna	monotònas
	[munuˈtɔno̞]	[munuˈtɔno̞s]

monotòne

1. Qu'es sempre sul meteis ton, qu’es pas variat dins sas intonacions o dins sas inflexions.
2. (figurat) Qualifica de causas que son unifòrmas, que manca de varietat.
3. (matematicas) Qualifica una foncion d'una sola variabla, continua e unicament creissenta o descreissenta dins un interval donat.

Variantas dialectalas

• monotòn

Derivats

• monotònament
• monotonia

Sinonims

• secutaire
• pegon
• secafetge

Traduccions

alemand: eintönig (de), monoton (de) anglés: monotonous (en) basc: catalan: monòton (ca)

espanhòl: monótono (es) francés: monotone (fr) italian: monotono (it) portugués: monótono (pt)