nitrogèn

L’nitrogèn (1) dins lo Tablèu periodic dels elements.

Occitan

Etimologia

De nitre al biais del francés nitrogène fabregat pel quimista Jean-Antoine Chaptal a la plaça de azote

Prononciacion

lengadocian /nitɾuˈd͡ʒɛn/, /nitɾuˈd͡ʒɛn/

gascon /nitɾuˈʒɛn/, /nitɾuˈʒɛn/

provençau /nitʀuˈd͡ʒɛn/, /nitʀuˈd͡ʒɛn/

Sillabas

ni|tro|gèn

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
nitrogèn	nitrogèns
[nitɾuˈd͡ʒɛn]	[nitɾuˈd͡ʒɛns]

nitrogèn masculin

1. (elements) Element quimic de numèro atomic 7 e de simbòl N. Es un non metal, en l'especia un pnictogèn.

Sinonims

• azòt / azòte

Derivats

• nitrogenat

Traduccions

alemand: Stickstoff (de), Nitrogen (de), Nitrogenium (de) anglés: nitrogen (en) basc: catalan: nitrogen (ca)

espanhòl: nitrógeno (es) francés: nitrogène (fr) (passat), azote (fr) italian: nitrogeno (it) portugués: nitrogénio (pt)