obligatòri

Occitan

Etimologia

Del latin obligatorius.

Prononciacion

/uβliɣaˈtɔɾi/, /uβliɣaˈtɔɾi/, Provençau /ubligaˈtɔʀi/, /ubligaˈtɔʀi/

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	obligatòri	obligatòris
	[uβliɣaˈtɔɾi]	[uβliɣaˈtɔɾis]
Femenin	obligatòria	obligatòrias
	[uβliɣaˈtɔɾio̞]	[uβliɣaˈtɔɾio̞s]

obligatòri

1. Qu'a la fòrça d’obligar seguent la lei.
2. (figurat) (per extension) Çò qu'es exigit per l'onestetat, la morala.
3. (figurat) (per extension) Que se pòt pas defugir.

Derivats

• obligatòriament

Traduccions

alemand: obligatorisch (de) anglés: obligatory (en) basc: derrigorrezko (eu) catalan: obligatori (ca)

espanhòl: obligatorio (es) francés: obigatoire (fr) italian: obbligatorio (it) portugués: obrigatório (pt)