orfanèl

Occitan

Etimologia

Del latin tardiu ŏrphănus, e aqueste, del grèc ancian ορφανός (órfanos).

Prononciacion

/uɾfaˈnɛl/, /uɾfaˈnɛl/

França (Bearn) - Lengadocian : escotar « orfanèl »

Sillabas

or | fa | nèl (3)

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
orfanèl	orfanèls
[uɾfaˈnɛl]	[uɾfaˈnɛls]

orfanèl masculin (lengadocian) (femenizacion: orfanèla)

1. Mainatge qu'a perdut son paire o sa maire, o ben paire e maire.

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	orfanèl	orfanèls
	[uɾfaˈnɛl]	[uɾfaˈnɛls]
Femenin	orfanèla	orfanèlas
	[uɾfaˈnɛlo̞]	[uɾfaˈnɛlo̞s]

orfanèl masculin (lengadocian)

1. qu'a perdut son paire o sa maire, o ben paire e maire.

Variantas dialectalas

• orfaneu (vivaroaupenc)
• orfanèu (gascon), (provençal)
• orfalin (gascon)
• orfanin (gascon)

Traduccions

alemand: Waise (de) masculin anglés: orphan (en) catalan: orfe (ca) masculin espanhòl: huérfano (es) masculin esperanto: orfo (eo)

francés: orphelin (fr) masculin italian: orfano (it) masculin portugués: órfão (pt) masculin romanés: orfan (ro) masculin sami del nòrd : oarbbis (se)