orfaneu

Occitan

Etimologia

Del latin tardiu ŏrphănus, e aqueste, del grèc ancian ορφανός (órfanos).

Prononciacion

/urfaˈnew/, /urfaˈnew/

Sillabas

or | fa | neu (3)

Nom comun

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	orfaneu	orfaneus
	[urfaˈnew]	[?]
Femenin	orfanela	orfanelas
	[urfaˈnelo]	[?]

orfaneu masculin (vivaroaupenc)

1. Una persona qu'a perdut son paire o sa maire, o ben paire e maire.

Adjectiu

orfaneu masculin

1. qu'a perdut son paire o sa maire, o ben paire e maire.

Variantas dialectalas

• orfanèl (lengadocian)
• orfanèu (gascon), (provençal)
• orfalin (gascon)
• orfanin (gascon)

Traduccions

alemand: Waise (de) masculin anglés: orphan (en) catalan: orfe (ca) masculin espanhòl: huérfano (es) masculin esperanto: orfo (eo)

francés: orphelin (fr) masculin italian: orfano (it) masculin portugués: órfão (pt) masculin romanés: orfan (ro) masculin sami del nòrd : oarbbis (se)