ozòn

Occitan

Etimologia

De l’alemand Ozon format sul participi present del grèc ancian grèc ancian ὄζω « exalar una odor ».

Prononciacion

/uˈzɔn/, /uˈzɔn/

Sillabas

o|zòn

Nom comun

ozòn masculin

Declinason
Singular	Plural
ozòn	ozòns
[uˈzɔn]	[uˈzɔns]

1. (Quimia) Molecula compausada de tres atòms d’oxigèn (formula quimica O₃).

Variantas dialectalas

• ozòne

Derivats

• ozonosfèra

Locucions derivadas

• jaç d'ozòn

Traduccions

alemand: Ozon (de) anglés: ozone (en) basc: ozono (eu) catalan: ozó (ca)

espanhòl: ozono (es) francés: ozone (fr) italian: ozono (it) portugués: ozono (pt)