ròstre

Occitan

Etimologia

Del latin rostrum « bèc, esperon ».

Prononciacion

lengadocian, gascon /ˈrɔstɾe/, /ˈrɔstɾe/

provençau /ˈʀɔstʀe/, /ˈʀɔstʀe/

Sillabas

ròs|tre

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
ròstre	ròstres
[ˈrɔstɾe]	[ˈrɔstɾes]

ròstre masculin

Reproduccion d'un naviri roman amb un ròstre de bronze.

Decòr de ròstre de l'otal Fenwick (Bordèu)

Lo ròstre del gorgorlh.

Lo ròstre de imnodromus scolopaceus

Lo ròstre de (Chelmon rostratus Kupferstreifen Pinzettfisch)

Dalfin pausant son ròstre su la riba

1. (Antiquitat) Esperon qu'èra armat lo davant dels naviris de la Roma antica
   1. (Al plural) Tribuna de las arengas situada al centre del forum de Roma e que la basa èra ornada dels esperons dels naviris preses a l’enemic.
2. (per analogia) Escultura d’ornament en forma d’esperon, la proa de navri.
3. (ornitologia) Bèc d'aucèl.
4. (entomologia) Trompa d'unes insèctes.
5. (zoologia) Morre dels cetacèus.
6. (ictiologia) Perlongament rigid del cap d'unes peissons.

Derivats

• rostrat

Traduccions

alemand: Rostra (de) (Roma), Schnabel (de) anglés: rostrum (en), beak (en) basc: catalan: rostre (ca)

espanhòl: rostro (es), rostrum (es) (tribuna romana) francés: rostre (fr) italian: rostro (it) portugués: rostre (pt)