venir

Occitan

Etimologia

Del latin venire.

Prononciacion

lengadocian /beˈni/, /beˈni/

lemosin, provençau /veˈni/, /veˈni/

Lengadocian : escotar « venir »

Sillabas

ve|nir

Vèrb

venir (lengadocian) , (provençau)

1. Se transportar a l'endrech ont lo locutor es, o èra, o serà.
   • Ven aicí ! Mon fraire.
2. Se ditz quand òm convida qualqu'un mai a l'acompanhar.
   • Voldrián venir amb nosaltres per dinnar.
3. Arribar a la coneissença de qualqu’un.
   • La rumor li vendrà.
4. Se passar de manièra inopinada o fortuita.
   • Lo vent venguèt subran.
5. Arribar per succession.
   • L'ostal li ven de sa maire.
6. Passar d'un estat a un autre.
   • Al maridar vendràs mon conhat.
7. Créisser, per un vegetal.
   • Per aquela raspa la vinha es de mal venir.
   • Dire, respondre.
   • Èri la sola femna qu’aguèsse aimada, me veniá, / E sos uèlhs semblava que me perseguèssen / En delai de mon èsser, enebriats de tendror. Beatritz de Planissòlas, Renat Nelli.

Variantas dialectalas

• viéner (gascon) (1)
• vénguer (gascon) (1)
• vier (gascon) (1)
• vir (gascon) (1)
• vàder (gascon) (2)

Parents

• avenir
• advenir
• convenir
• devenir
• endevenir
• pervenir
• revenir
• subvenir
• vai-e-ven / vai-e-veni

Locucions derivadas

• anar e venir
• faire venir
• faire venir cabra
• venir a bon pòrt / venir a bòn pòrt
• venir al monde / venir au monde
• venir a compte
• venir blau de la paur
• venir de
• venir en fòrça
• venir sol

Traduccions

Anar d'endacòm mai cap a aicí
alemand: kommen (de) anglés: come (en) basc: catalan: venir (ca)	espanhòl: venir (es) francés: venir (fr) portugués: vir (pt) italian: venire (it) meglenoromanés: viniri (ruq)

Passar d'un estat cap a un autre
alemand: werden (de), entwickeln (de) anglés: become (en) basc: catalan: esdevenir (ca)	espanhòl: convertirse (es), llegar a ser (es) francés: devenir (fr) italian: diventare (it), divenire (it) portugués: tornar-se (pt)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	venir
Gerondiu	venent
Participi passat
	singular			plural
masculin	vengut			venguts
femenin	venguda			vengudas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	veni	venes	ven	venèm	venètz	venon
Imperfach	veniái	veniás	veniá	veniam	veniatz	venián
Preterit	venguèri	venguères	venguèt	venguèrem	venguèretz	venguèron
Futur	vendrai	vendràs	vendrà	vendrem	vendretz	vendràn
Condicional	vendriái	vendriás	vendriá	vendriam	vendriatz	vendrián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	venga	vengas	venga	vengam	vengatz	vengan
Imperfach	venguèssi	venguèsses	venguès	venguèssem	venguèssetz	venguèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	veni !	—	vengam !	venètz !	—
Negatiu	—	vengas pas !	—	vengam pas !	vengatz pas !	—
Nòtas

Catalan

Etimologia

Del latin venire.

Prononciacion

/bəˈni/, /bəˈni/

Vèrb

venir

1. Venir dins lo sens de: Anar d'endacòm mai cap a aicí

Espanhòl

Etimologia

Del latin venire.

Prononciacion

/beˈniɾ/, /beˈniɾ/

Vèrb

venir

1. Venir dins lo sens de: Anar d'endacòm mai cap a aicí

Francés

Etimologia

Del latin venire.

Prononciacion

/vəniʁ/, /vəniʁ/ o /vniʁ/, /vniʁ/

Vèrb

venir

1. Venir