vilana

Occitan

Etimologia

Del latin tardièr villanus (« abitant del capmàs »), del classic villa (« bòrda »).

Prononciacion

lengadocian, gascon /biˈlano̞/, /biˈlano̞/; provençau /viˈlanə/, /viˈlanə/

Sillabas

vi|lan

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
vilana	vilanas
[biˈlano̞]	[biˈlano̞s]

vilana femenin, (equivalent masculin: vilan)

1. Persona de bassa condicion

Traduccions

alemand: Grobianin (de), Rohling (de) anglés: rustic (en), rotter (en), cad (en) basc: catalan: vilana (ca)

espanhòl: villana (es) francés: vilaine (fr) italian: villana (it) portugués: vilana (pt)

Forma d'adjectiu

vilana

1. Femenin singular de vilan

Catalan

Etimologia

Del latin tardièr villanus (« abitant del capmàs »), del classic villa (« bòrda »).

Prononciacion

Oriental: central /biˈɫanə/, /biˈɫanə/, balear /viˈɫanə/, /viˈɫanə/

Occidental: nord-occidental /biˈɫana/, /biˈɫana/, valencian /viˈɫana/, /viˈɫana/, /biˈɫana/, /biˈɫana/

Sillabas

vi|lan|na

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
vilana	vilanes

vilana femenin, (equivalent masculin: vilan)

1. vilandresa
2. vilana ^(oc)

Forma d'adjectiu

vilana

1. Femenin singular de vilan

Portugués

Etimologia

Del latin tardièr villanus (« abitant del capmàs »), del classic villa (« bòrda »).

Prononciacion

[?]

Sillabas

vi|lan|na

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
vilana	vilanas

vilana femenin, (equivalent masculin: vilano)

1. vilana ^(oc)

Forma d'adjectiu

vilana

1. Femenin singular de vilano