apondre

Occitan

Etimologia

Del latin apponere.

Prononciacion

/aˈpundɾe/, /aˈpundɾe/

Lengadocian : escotar « apondre »

Sillabas

a | pon | dre

Vèrb

apondre (auvernhat) (lemosin) (lengadocian) (provençau) (vivaroaupenc)

1. Ajustar.

Variantas dialectalas

• ajustar (gascon)

Derivats

• apondeson
• apondi
• apondon

Traduccions

anglés: to add (en) catalan: afegir (ca) espanhòl: añadir (es)

francés: ajouter (fr) italian: aggiungere (it) sicilian: agghiùnciri (scn)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	apondre
Gerondiu	apondent
Participi passat
	singular			plural
masculin	apondut			aponduts
femenin	aponduda			apondudas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	apondi	apondes	apond	apondèm	apondètz	apondon
Imperfach	apondiái	apondiás	apondiá	apondiam	apondiatz	apondián
Preterit	apondèri	apondères	apondèt	apondèrem	apondèretz	apondèron
Futur	apondrai	apondràs	apondrà	apondrem	apondretz	apondràn
Condicional	apondriái	apondriás	apondriá	apondriam	apondriatz	apondrián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	aponda	apondas	aponda	apondam	apondatz	apondan
Imperfach	apondèsse	apondèsses	apondèsse	apondèssem	apondèssetz	apondèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	apond !	—	apondam !	apondètz !	—
Negatiu	—	apondas pas !	—	apondam pas !	apondatz pas !	—