bandiment

Occitan

Etimologia

De bandir.

Prononciacion

/bandiˈment/, /bandiˈment/, provençau /bɑ̃ⁿdiˈmẽⁿ/, /bɑ̃ⁿdiˈmẽⁿ/

Sillabas

ban|di|ment

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
bandiment	bandiments
[bandiˈment]	[bandiˈments]

bandiment masculin

1. Accion e efièch de bandir, d'expulsar.
2. Lançament
3. Elargiment, desliurança

Sinonims

• bandison
• embandiment
• fòrabandiment
• faidiment
• expulsion
• exili

Traduccions

alemand: Acht (de), Exil (de), Verbannung (de) anglés: banishment (en), exile (en) basc: desterrua (eu) catalan: bandiment (ca), exili (ca)

espanhòl: destierro (es), refugio (es) francés: bannissement (fr), exil (fr) italian: esilio (it) ; bando (it) portugués: banimento (pt) ; desterro (pt)

Catalan

Etimologia

De bandir.

Prononciacion

[?]

Sillabas

ban|di|ment

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
bandiment	bandiments

bandiment masculin

1. Accion e efièch de bandir