carisme
Occitan
Etimologia
Del grèc ancian χάρισμα, khárisma « grácia accordada per Dieu ».
Prononciacion
Lengadocian, gascon /kaˈɾisme/, provençau /kaˈʀisme/
- França (Bearn) : escotar « carisme »
Sillabas
ca|ris|me
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian, gascon | |
| Singular | Plural |
| carisme | carismes |
| [kaˈɾisme] | [kaˈɾismes] |
carisme masculin
- (Cristianisme) Dona excepcionala o grácia, accordada per Dieu a una o mai personas, coma lo don de garison, l'aptitud de « parlar diferentas lengas », etc., non pas per çò sieu, mas pel ben de totes.
- (Cristianisme) Amb lo vam de novelum esperital de las annada 1970, designa lo caractèr collectiu d'aquela qualitat aplicada a un institut, una comunautat o una congregacion religiosa.
- (per extension) Aura indefinissabla, talent que sembla possedir qualqu’un, sovent ligat a son gaubi, qu'es capable de suscitar l’adesion, lo pivelatge d’un grand nombre de personas.
Derivats
Traduccions
|
|