concomitant
Occitan
Etimologia
- Del vèrbe latin concomitari « acompanhar », del prefixe con- (« ensemble ») e de comitari (« èsser ligat »).
Prononciacion
/kunkumiˈtan/
Sillabas
con|co|mi|tant
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | concomitant | concomitants |
| [kunkumiˈtan] | [kunkumiˈtans] | |
| Femenin | concomitanta | concomitantas |
| [kunkumiˈtanto̞] | [kunkumiˈtanto̞s] | |
concomitant
- Simultanèu ; qu'acompanha o que se debana dins un meteis temps.
- Coïncident amb quicòm mai que sembla èsser correlat per endevenida o qu'es considerat coma principal, concordant o avent la meteissa causa.
Sinonims
Parents
Traduccions
Anglés
Etimologia
- Del vèrbe latin concomitari « acompanhar », del prefixe con- (« ensemble ») e de comitari (« èsser ligat »).
Prononciacion
RU /kənˈkɒmɪtənt/ , EUA /kənˈkɑːmətənt/
Sillabas
con|co|mi|tant
Adjectiu
concomitant (Plural: concomitants)
Catalan
Etimologia
- Del vèrbe latin concomitari « acompanhar », del prefixe con- (« ensemble ») e de comitari (« èsser ligat »).
Prononciacion
Espanha (Barcelona) : escotar « concomitant »
Prononciacion
Sillabas
con|co|mi|tant
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | concomitant | concomitants |
| Femenin | concomitanta | concomitantes |
concomitant
Francés
Etimologia
- Del vèrbe latin concomitari « acompanhar », del prefixe con- (« ensemble ») e de comitari (« èsser ligat »).
Prononciacion
/kɔ̃kɔmitɑ̃/
Sillabas
con|co|mi|tant
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | concomitant | concomitants |
| [kɔ̃kɔmitɑ̃] | [kɔ̃kɔmitɑ̃] | |
| Femenin | concomitante | concomitantes |
| [kɔ̃kɔmitɑ̃t] | [kɔ̃kɔmitɑ̃t] | |
concomitant