concubin

Occitan

Etimologia

Del latin « concubinus »

Prononciacion

/kuŋkyˈβi/, /kuŋkyˈβi/, proveçau /kuŋkyˈbĩⁿ/, /kuŋkyˈbĩⁿ/

França (Bearn) : escotar « concubin »

Sillabas

con|cu|bin

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
concubin	concubins
[kuŋkyˈβi]	[kuŋkyˈβis]

concubin masculin (femenizacion: concubina)

1. Òme que viu amb una autra persona en estat de concubinatge.
2. (plural) Los dos membres d’un parelh en estat de concubinatge.

Parents

• concubinatge

Traduccions

alemand: Lebenspartner (de) anglés: domestic partner (en) basc: bikotekidea (eu) catalan: concubí (ca)

espanhòl: concubino (es) francés: concubin (fr) italian: concubino (it) portugués: concubino (pt)

Francés

Etimologia

Del latin « concubinus »

Prononciacion

/kɔ̃kybɛ̃/, /kɔ̃kybɛ̃/

Sillabas

con|cu|bin

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
concubin	concubins
[kɔ̃kybɛ̃]

concubin masculin (femenizacion: concubine)

1. concubin