crivèu

Occitan

Etimologia

Del bas latin criblus.

Prononciacion

/kʀiˈvɛw/, /kʀiˈvɛw/

Sillabas

cri | vèu

Nom comun

Declinason
Dialècte : provençal
Singular	Plural
crivèu	crivèus
[kʀiˈvɛw]	[?]

crivèu masculin (provençau)

1. Instrument traucat a fin de crivelar lo gran.

Derivats

• crivelar

Variantas dialectalas

• cerne (gascon)
• crièth (gascon)
• crivèl
• cruveu (lemosin), (vivaroaupenc)
• criveu (vivaroaupenc)
• curvèl
• querièth (gascon)
• sedaç (gascon)
• tamís (auvernhat)

Traduccions

alemand: Sieb (de) neutre anglés: sieve (en) catalan: garbell (ca) masculin, sedàs (ca) masculin, crivell (ca) masculin

francés: crible (fr) masculin naut sorab: křida (hsb) femenin