divergir

Occitan

Etimologia

Manlèu del latin devergere « clinar »

Prononciacion

/diβeɾˈd͡ʒi/, /diβeɾˈd͡ʒi/, /diβeɾˈʒi/, /diβeɾˈʒi/, provençau /diveɾˈd͡ʒi/, /diveɾˈd͡ʒi/ França (Bearn) : escotar « divergir »

Vèrb

divegir

1. S’escartar sempre mai l’un de l’autre.
2. Èsser en desacòrdi, s'opausar.
3. (matematicas) convergir pas.

Traduccions

alemand: divergieren (de) anglés: diverge (en) basc: derive (eu) catalan: divergir (ca)

espanhòl: divergir (es) francés: diverger (fr) italian: divergere (it) portugués: divergir (pt)

Catalan

Etimologia

Manlèu del latin devergere « clinar »

Prononciacion

Oriental: central /diβərˈʒi/, /diβərˈʒi/, balear /divəɾˈʒi/, /divəɾˈʒi/

Occidental: nord-occidental /diβerˈʒi/, /diβerˈʒi/, valencian /diβeɾˈd͡ʒiɾ/, /diβeɾˈd͡ʒiɾ/, /diveɾˈd͡ʒiɾ/, /diveɾˈd͡ʒiɾ/

Vèrb

divegir

1. divergir ^(oc)

Espanhòl

Etimologia

Manlèu del latin devergere « clinar »

Prononciacion

/diβeɾˈɣiɾ/, /diβeɾˈɣiɾ/

Vèrb

divegir

1. divergir ^(oc)

Portugués

Etimologia

Manlèu del latin devergere « clinar »

Prononciacion

Portugal /divɨɾˈʒiɾ/, /divɨɾˈʒiɾ/; Brasil /dʒiveɦˈʒiɾ/, /dʒiveɦˈʒiɾ/, /dʒiveɾˈʒi/, /dʒiveɾˈʒi/

Vèrb

divegir

1. divergir ^(oc)