encargar

Occitan

Etimologia

Del prefix en- e de cargar.

Prononciacion

/eŋkaɾˈɣa/, /eŋkaɾˈɣa/

Vèrb

encargar

1. Donar una responsabilitat a qualqu'un.
2. Reprochar quicòm a qualqu'un.

s'encargar

1. Se cargar d'un trabalh.

Mots aparentats

• encarg (gascon)
• encargaire (gascon)

Traduccions

alemand: beauftragen (de) (1), anklagen (de), beschuldigen (de) (2) anglés: to charge (en) catalan: encarregar (ca)

francés: charger (fr) (1), imputer (fr) (2) rus: поручaть (ru) imperfectiu, поручить (ru) perfectiu

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	encargar
Gerondiu	encargant
Participi passat
	singular			plural
masculin	encargat			encargats
femenin	encargada			encargadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	encargui encargue	encargas	encarga	encargam	encargatz	encargan
Imperfach	encargavi	encargavas	encargava	encargàvem	encargàvetz	encargavan
Preterit	encarguèri	encarguères	encarguèt	encarguèrem	encarguèretz	encarguèron
Futur	encargarai	encargaràs	encargarà	encargarem	encargaretz	encargaràn
Condicional	encargariái	encargariás	encargariá	encargariam	encargariatz	encargarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	encargue	encargues	encargue	encarguem	encarguetz	encarguen
Imperfach	encarguèssi	encarguèsses	encarguès encarguèsse	encarguèssem	encarguèssetz	encarguèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	encarga !	—	encarguem !	encargatz !	—
Negatiu	—	encargues pas !	—	encarguem pas !	encarguetz pas !	—
Nòtas