exogèn

Occitan

Etimologia

Del grèc ancian: exo, « al defòra », gennân, « engendrar »

Prononciacion

lengadocian /et͡su'd͡ʒɛn/, /et͡su'd͡ʒɛn/, gascon /egzu'ʒɛn/, /egzu'ʒɛn/, procençau /egzu'd͡ʒɛn/, /egzu'd͡ʒɛn/

Sillabas

ex|o|gèn

Adjectiu

exogèn

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	exogèn	exogèns
	[et͡su'd͡ʒɛn]	[et͡su'd͡ʒɛns]
Femenin	exogèna	exogènas
	[et͡su'd͡ʒɛno̞]	[et͡su'd͡ʒɛno̞s]

1. Que ven de l’exterior, d'al defòra.
2. (biologia) Qu'es degut a una causa exteriora.
3. (geologia) Sciéncias de la tèrra : que se produch o se forma a la susfàcia de la rusca terrèstra.

Antonims

• endogèn

Traduccions

alemand: exogen (de) anglés: exogenous (en) basc: exogeno (eu) catalan: exogen (ca)

espanhòl: exógeno (es) francés: exogène (fr) italian: esogeno (it) portugués: exógeno (pt)