fauta

Occitan

Etimologia

Del bas latin fallita tirat del vèrb fallere (« falhir », « enganar »).

Prononciacion

lengadocian, gascon /ˈfawto̞/, /ˈfawto̞/

provençau /ˈfawtə/, /ˈfawtə/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
fauta	fautas
[ˈfawto̞]	[ˈfawto̞s]

fauta femenin

1. Accion, paraula o omission contra una lei, une règla, un usatge, una convenéncia.
2. (religion) Pecat
3. (Espòrt) Infraccion al reglament d'un espòrt determinat.

Sinonims

• culpa
• pèca / pecat
• imperfeccion
• manca / mancament
• omission

Derivats

• fautar

Locucions derivadas

• fauta de
• sens fauta

Traduccions

alemand: Schuld (de), Fehler (de), Verschulden (de) anglés: mistake (en) basc: catalan: culpa (ca), falta (ca)

espanhòl: culpa (es), falta (es) francés: faute (fr) italian: colpa (it), mancanza (it) portugués: culpa (pt), falta (pt)

Forma de vèrb

fauta

1. tresena parsona del singular del present de l'indicatiu de fautar
2. segonda parsona del singular de l'imperatiu afirmatiu de fautar

Francés

Etimologia

Del bas latin fallita tirat del vèrb fallere (« falhir », « trompar »).

Prononciacion

/fota/, /fota/

Forma de vèrb

fauta

1. Tresena persona del singular del preterit del vèrb fauter.