ignèu

Occitan

Etimologia

Del latin igneus « abrandat, enflamat, brutlant, ardent ».

Prononciacion

/inˈnɛw/, /inˈnɛw/

Sillabas

ig|nèu

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
	Singular	Plural
Masculin	ignèu	ignèus
	[inˈnɛw]	[inˈnɛw]
Femenin	ignèa	ignèas
	[inˈnɛo̞]	[inˈnɛo̞s]

ignèu

1. Qu'es de fuòc, qu'a las qualitats del fuòc.
2. Qu'es produch per l’accion del fuòc.
   1. (geologia, especialament) Se ditz de las ròcas formadas per refregiment e consolidacion dels magmas venent de l’interior de la Tèrra, a pression e temperatura elevadas.

Parents

• ignicion
• ignicòla
• ignicolòr
• ignifèr
• ignifug

Traduccions

alemand : brennend (de), glühend (de), vulkanisch (de) (geologia) anglés : eruptive (en) basc : catalan : ígni (ca)

espanhòl : ígneo (es) francés : igné (fr) italian : igneo (it) portugués : ígneo (pt)