impiu

Occitan

Etimologia

Del latin impius « impiu, sacrilègi ».

Prononciacion

/imˈpiy/, /imˈpiy/

Sillabas

im|piu

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
	Singular	Plural
Masculin	impiu	impius
	[imˈpiy]	[imˈpiys]
Femenin	impia	impias
	[imˈpio̞]	[imˈpio̞s]

impiu

1. Mescresent, blasfematòri, qu'a de mesprètz per las causas de la religion.
2. (per extension) Se dich tanben de las causas.
3. (per extension) Qu'ofensa la patria, l’autoritat pairala e, en general, las causas consideradas coma sacradas.

Antonims

• piu
• respectuós

Traduccions

alemand: gottvergessen (de) anglés: impious (en) basc: fedegabeek (eu) catalan: impiu (ca)

espanhòl: impío (es) francés: impie (fr) italian: empio (it) portugués: ímpio (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin impius « impiu, sacrilègi ».

Prononciacion

Espanha (Barcelona) : escotar « impiu »

Prononciacion

[?]

Sillabas

im|piu

Nom comun

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	impiu	impius
Femenin	impia	impies

impiu

1. impiu ^(oc)