interrogatòri

Occitan

Etimologia

Del latin interrogatorĭus

Prononciacion

/interruɣa'tɔɾi/, /interruɣa'tɔɾi/

Sillabas

in|ter|ro|ga|tò|ri

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
interrogatòri	interrogatòris
[interruɣa'tɔɾi]	[interruɣa'tɔɾis]

interrogatòri

1. (justícia) Seguida de las questions que fa un jutge sus de fachs civils o criminals, de las responsas que fa aquel qu'es interrogat
2. (per extension) Cordelada de questions
   • Linterrogatòri medical.

Parents

• interrogatiu
• interrogar
• interrogacion

Traduccions

alemand: Untersuchung (de) anglés: examination (en) basc: azterketa (eu) catalan: examen (ca)

espanhòl: examen (es) francés: interrogation (fr) italian: interrogatorio (it) portugués: exame (pt)