interrogatiu

Occitan

Etimologia

Del latin interrogativus

Prononciacion

/interuɣa'tiw/, /interuɣa'tiw/, provençau /ĩⁿteʀuga'tiw/, /ĩⁿteʀuga'tiw/

Sillabas

in|ter|ro|ga|tiu

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian
	Singular	Plural
Masculin	interrogatiu	interrogatius
	[interuɣa'tiw]	[interuɣa'tiws]
Femenin	interrogativa	interrogativas
	[interuɣa'tiβo̞]	[interuɣa'tiβo̞s]

interrogatiu

1. Qu'implica o fa mòstra l'interrogacion.
2. (gramatica) Que servís à interrogar.

Derivats

• advèrbi interrogatiu
• interrogativament
• mot interrogatiu
• pronom interrogatiu

Parents

• interrogacion
• interrogar
• interrogatòri

Traduccions

alemand: interrogativ (de), erfragend (de) anglés: interrogative (en) basc: catalan: interrogatiu (ca)

espanhòl: interrogativo (es) francés: interrogatif (fr) italian: interrogativo (it) portugués: interrogativo (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin interrogativus

Prononciacion

Balearic /intəroɡəˈtiw/, /intəroɡəˈtiw/, Central /intəruɡəˈtiw/, /intəruɡəˈtiw/, Valencian /interoɡaˈtiw/, /interoɡaˈtiw/

Sillabas

in|ter|ro|ga|tiu

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	interrogatiu	interrogatius
Femenin	interrogativa	interrogatives

interrogatiu

1. interrogatiu ^(oc)