Veire tanben : joc, jo

Occitan

Del latin jocus « galejada »

lengadocian, provençau /d͡ʒɔk/

gascon /ʒɔk/

escotar « jòc »

Nom comun

jòc masculin

Divertiment, activitat amb de règlas, qu'òm pòt far sol, o en grop, per l’òci.
- Un jòc de ròtles
(Especialament) Activitat que se risca d’argent dins l’esper de’n ganhar mai.
- De jòcs d'argent.
(Per extension) Fach de s’amusar, de jogar.
- De pan e de jòcs.
(Arts) Biais d'interpretar una pèça de musica, o un ròtle al teatre o al cinèma.
- Lo jòc del pianista, de l'actor.
(Per extension) Biais que se debana un fenomèn, que se desencadena un mecanisme.
Biais de jogar, de menar una partida, de realizar quicòm.
- Menar un jòc agressiu.
Ensemble de causas que van ensemble, de meteis tipe.
- Un jòc claus.
(En particular, musica) Ensemble de canons o tudèls d’òrgue avent una concection e una sonoritat similaras.
(Espòrt) Mena, dins unes espòrts.
- Lo jòc decisiu al tènis
(Mecanica) Espaci entre doas pèças amodant un movement non desirat entre elas, una amplitud de movement tròp granda, un serratge o una tension tròp flaca.
Material utilizat per jogar, constitutiu de la quita activitat ludica.
- Un jòc de cartas.
(Cartas de jòc) Ensemble de la cartas que cadun dels jogaires cal jogar.