micar

Occitan

Etimologia

Derivat de mica.

Prononciacion

/miˈka/, /miˈka/

França (Bearn) : escotar « micar »

Sillabas

mi | car (2)

Vèrb

micar

1. Cobrir de raspadura de pan una carn abans de la còire.

Variantas dialectalas

• panar
• empanar (gascon)

Traduccions

alemand: panieren (de) anglés: to bread (en) espanhòl:empanar (es), empanizar (es)

catalan: empanar (ca) francés: paner (fr) portugués: panar (pt)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	micar
Gerondiu	micant
Participi passat
	singular			plural
masculin	micat			micats
femenin	micada			micadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	miqui mique	micas	mica	micam	micatz	mican
Imperfach	micavi	micavas	micava	micàvem	micàvetz	micavan
Preterit	miquèri	miquères	miquèt	miquèrem	miquèretz	miquèron
Futur	micarai	micaràs	micarà	micarem	micaretz	micaràn
Condicional	micariái	micariás	micariá	micariam	micariatz	micarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	mique	miques	mique	miquem	miquetz	miquen
Imperfach	miquèssi	miquèsses	miquès miquèsse	miquèssem	miquèssetz	miquèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	mica !	—	miquem !	micatz !	—
Negatiu	—	miques pas !	—	miquem pas !	miquetz pas !	—
Nòtas