ocurrent

Occitan

Etimologia

Del latin occurrens, participi de occurrere (« acórrer », « venir cap a », « anar cap a »).

Prononciacion

lengadocian, gason /ukyˈren/, /ukyˈren/, provençau /ukyˈʀẽⁿ/, /ukyˈʀẽⁿ/

Sillabas

o|cu|rren

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian
	Singular	Plural
Masculin	ocurrent	ocurrents
	[ukyˈren]	[ukyˈrens]
Femenin	ocurrenta	ocurrentas
	[ukyˈrento̞]	[ukyˈrento̞s]

ocurrent

1. (linguistica) Qu'aparéis dins lo discors.
2. Qu'escai lo meteis jorn.

Derivats

• ocurréncia

alemand: vorfallend (de), vorkommend (de), einfallend (de) basc: anglés: occurrent (en) catalan: ocurrent (ca)

espanhòl: ocurrente (es) francés: occurrent (fr) italian: che accade (it) portugués: ocorrente (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin occurrens, participi de occurrere (« acórrer », « venir cap a », « anar cap a »).

Prononciacion

[?]

Sillabas

o|cu|rren

Adjectiu

ocurrent masculin o femenin, (plurals: ocurrents)

1. ocurrent ^(oc)