prodigalitat

Occitan

Etimologia

Del latin prodigalitas, de prodigus (« prodig »).

Prononciacion

/pɾuðiɣaliˈtat/, /pɾuðiɣaliˈtat/, provençau /pʀudiˈgalita/, /pʀudiˈgalita/

Sillabas

pro|di|ga|li|tat

Vèrb

Declinason
Singular	Plural
prodigalitat	prodigalitats
[pɾuðiɣaliˈtat]	[pɾuðiɣaliˈtats]

prodigalitat

1. Caractèr, abitud de la persona qu'es prodiga.
2. Accion de prodigar.
3. (figurat) Riquesa, exuberància, profusion.

Parents

• prodig
• prodigar
• prodigament

Traduccions

alemand: Verschwendung (de) anglés: prodigality (en) basc: catalan: prodigalitat (ca)

espanhòl: prodigalidad (es) francés: prodigalité (fr) italian: prodigalità (it) portugués: prodigalidade (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin prodigalitas, de prodigus (« prodig »).

Prononciacion

Espanha (Barcelona) : escotar « prodigalitat »

Prononciacion

[?]

Sillabas

pro|di|ga|li|tat

Vèrb

prodigalitat

1. prodigalitat ^(oc)