quiti
Occitan
Etimologia
- Del latin quietus « tranquil »
Prononciacion
/kiˈti/
Sillabas
qui|ti
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : lengadocian | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | quiti | quitis |
| [kiˈti] | [kiˈtis] | |
| Femenin | quítia | quítias |
| [kiˈtjo̞] | [kiˈtjo̞s] | |
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : procençau | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | quiti | quitis |
| [kiˈti] | [kiˈte] | |
| Femenin | quita | quita |
| [kiˈtə] | [kiˈtə] | |
quiti
- La persona o causa meteissa.
- Lo quiti president de desplacèt fins lo lòc de la catàstrofa.
- Pas un sol, pas una sola, pas Solament.
- A pas una quítia camisa a se metre, lo paure.
- quiti o doble.
- (prep. que govèrna l'infinitiu) Quiti de: part de, levat de, exceptat de.
- Quiti de o donar, o pòdi pas far pagar mens.
- (prep. que govèrna l'infinitiu) Quiti que: part que, levat que, exceptat que.
- Quiti que : part que, levat que, exceptat que.
- Quiti que venga pas, o li cal dire..
- Quiti que venguèsse pas, lo podèm pas mancar.
Variantas dialectalas
Derivats
Occitan
Etimologia
- Del latin quietus « tranquil »
Prononciacion
/kiˈti/
Sillabas
qui|ti
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | quiti | quitis |
| [kiˈti] | [kiˈtis] | |
| Femenin | quítia | quítias |
| [kiˈtjo̞] | [kiˈtjo̞s] | |
quiti
- Desliurat d’un deute, d’una obligacion, d’un dever.
- Desliurat, desbarrassat de quicòm.
Variantas dialectalas
Derivats
Traduccions
|
|
Forma de vèrb
quiti
- Primièra persona del singular del present de l'indicatiu de quitar
Catalan
Etimologia
- Del latin quietus « tranquil »
Prononciacion
/kiˈti/
Sillabas
qui|ti
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | quiti | quitis |
| [kiˈti] | [kiˈtis] | |
| Femenin | quítia | quítias |
| [kiˈtjo̞] | [kiˈtjo̞s] | |
quiti
Forma de vèrb
quiti