rompre

Occitan

Etimologia

Del latin rŭmpĕre « copar, rompre ».

Prononciacion

/ˈrumpɾe/, /ˈrumpɾe/

Lengadocian : escotar « rompre »

Vèrb

rompre

1. Devesir quicòm de dur en mai d'un troces, en i portant un còp.

Mots aparentats

• interrupcion
• interrompre
• rompedura
• ruptura
• erupcion

Variantas dialectalas

• arrómper (gascon)
• rómper (gascon)

Traduccions

alemand: brechen (de), abbrechen (de) anglés: to break (en) catalan: rompre (ca) espanhòl: romper (es)

francés: rompre (fr) italian: rompere (it) naut sorab: łamać (hsb) imperfectiu, pačić (hsb) imperfectiu

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	rompre
Gerondiu	rompent
Participi passat
	singular			plural
masculin	romput			romputs
femenin	rompuda			rompudas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	rompi	rompes	romp	rompèm	rompètz	rompon
Imperfach	rompiái	rompiás	rompiá	rompiam	rompiatz	rompián
Preterit	rompèri	rompères	rompèt	rompèrem	rompèretz	rompèron
Futur	romprai	rompràs	romprà	romprem	rompretz	rompràn
Condicional	rompriái	rompriás	rompriá	rompriam	rompriatz	romprián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	rompa	rompas	rompa	rompam	rompatz	rompan
Imperfach	rompèsse	rompèsses	rompèsse	rompèssem	rompèssetz	rompèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	romp !	—	rompam !	rompètz !	—
Negatiu	—	rompas pas !	—	rompam pas !	rompatz pas !	—