interrompre

Occitan

Etimologia

Del latin medieval interrumpere.

Prononciacion

/inteˈrumpɾe/, /inteˈrumpɾe/

Sillabas

in | ter | rom | pre

Vèrb

interrompre

1. Geinar o arrestar un procediment que fa son cors.

Mots aparentats

• interrupcion
• rompre
• rompedura
• ruptura
• erupcion

Variantas dialectalas

• interrómper (gascon)

Traduccions

alemand: unterbrechen (de) anglés: to interrupt (en) catalan: interrompre (ca)

espanhòl: interrumpir (es) francés: interrompre (fr) italian: interrompere (it)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	interrompre
Gerondiu	interrompent
Participi passat
	singular			plural
masculin	interromput			interromputs
femenin	interrompuda			interrompudas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	interrompi	interrompes	interromp	interrompèm	interrompètz	interrompon
Imperfach	interrompiái	interrompiás	interrompiá	interrompiam	interrompiatz	interrompián
Preterit	interrompèri	interrompères	interrompèt	interrompèrem	interrompèretz	interrompèron
Futur	interromprai	interrompràs	interromprà	interromprem	interrompretz	interrompràn
Condicional	interrompriái	interrompriás	interrompriá	interrompriam	interrompriatz	interromprián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	interrompa	interrompas	interrompa	interrompam	interrompatz	interrompan
Imperfach	interrompèsse	interrompèsses	interrompèsse	interrompèssem	interrompèssetz	interrompèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	interromp !	—	interrompam !	interrompètz !	—
Negatiu	—	interrompas pas !	—	interrompam pas !	interrompatz pas !	—