sòn

Veire tanben : son

Occitan

Etimologia

• Del latin sonus.

Prononciacion

/'sɔn/, /'sɔn/

Nom comun

son masculin (provençau)

Declinason
Dialècte : provençau
Singular	Plural
sòn	sòns
['sɔn]	['sɔn]

1. Çò que se pòt escotar o ausir.
2. (En particular) Bruch armoniós produchs per un instrument de musica, caracterizat per un timbre e representat per una nòta.

Variantas dialectalas

son

Sinonims

• bruch

alemand: Hall (de), Klang (de), Lau (de), Schall (de), Ton (de) anglés: sound (en) catalan: so (ca)

espanhòl: sonido (es) francés: son (fr) italian: suono (it) portugués: som (pt) sonido (pt)