teule

Occitan

Etimologia

Del latin tēgŭla.

Prononciacion

/ˈtewle/, /ˈtewle/

Sillabas

teu | le (2)

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
teule	teules
[ˈtewle]	[ˈtewles]

teule masculin

Teules vièlhs

1. Pèça de tèrra cuècha que servís per cobrir la part superiora dels abitatges.

   Una nuòch mai escura que la nuòch s'èra enclausa tot a son entorn. Aviá begut, avalit las parets, los teules, l'ostau, lo cloquièr vesin, las oras, lo vilatge, los sèrres, las planas, la tèrra tota, e fins a las ensenhas de la nuòch (Max Roqueta, "La darrièra lèbre" dins Verd Paradís II).

Variantas dialectalas

• teula

Derivats

• teulada
• teulaire
• teulariá (lengadocian, provençau)
• teulat
• teulatge
• teulèra (gascon)
• teulièr
• teulièra (lengadocian, provençau)
• teulissa

Locucions

• far batejar un teule

Traduccions

alemand: Dachziegel (de) anglés: tile (en) basc: teila (eu) catalan: teula (ca) espanhòl: teja (es) esperanto: tegolo (eo) francés: tuile (fr) italian: tegola (it) ongrés: cserép (hu) portugués: telha (pt) romanés: ţiglă (ro) ucraïnian: черепиця (uk)

Forma de vèrb

teule

1. primièra persona del singular del present del subjonctiu de teular
2. tresena persona del singular del present del subjonctiu de teular