trionfal

Occitan

Etimologia

Del latin triumphalis « de trionf(e) »

Prononciacion

/tɾiuɱˈfal/, /tɾiuɱˈfal/

Sillabas

tri|om|fal

Nom comun

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	trionfal	trionfals
	[tɾiuɱˈfal]	[tɾiuɱˈfals]
Femenin	trionfala	trionfalas
	[tɾiuɱˈfalo̞]	[tɾiuɱˈfalo̞s]

trionfal

1. Qu'aperten, qu'es relatiu a un trionf.
2. Qu'a lo caractèr d’un triomf, d’un succès manifèst.

Variantas dialectalas

• triomfal
• trionfau
• triomfau

Derivats

• triomfalisme
• triomfalista

Traduccions

alemand: Triumph- (de), triummen (de) anglés: triumphal (en) basc: catalan: triomfal (ca)

espanhòl: triunfal (es) francés: triomphal (fr) italian: trionfale (it) portugués: triunfal (pt)