Occitan

/tɾiˈuɱf/, /tɾiˈuɱf/, procençau /tʀiˈũⁿf/, /tʀiˈũⁿf/ França (Bearn) : escotar « tronf »

tri|onf

Nom comun

trionf masculin

(Antiquitat) Pels Romans, onor balhat a de generals d’armada après de grandas victòrias, e se realizava per una intrada pomposa e solemna dins Roma.
(figurat) Acuèlh avec grandas mòstras de jòia, d'estrambòrd, d’entosiasme, etc.
(corrent) Victòria, amb succès militar.
(corrent) Succès manifèst que s'obten dins las letras, las arts ; e mai generalament tota mòstra d'avantatge que s'obten sus qualqu’un.
(per extension) Causa en que qualqu’un fa grand succès.
(per extension) Victòria qu’una causa preval sur una autra.