ancorar

Occitan

Etimologia

De ancora.

Prononciacion

/aŋkuˈɾa/, /aŋkuˈɾa/

Sillabas

an | co | rar

Vèrb

ancorar

1. Agafar una nau amb una ancora.
2. Fixar solidament.

Parents

• ancora
• ancoratge

Traduccions

alemand: verankern (de) anglés: to anchor (en) catalan: ancorar (ca)

francés: ancrer (fr) galician: ancorar (gl) italian: ormeggiare (it), ancorare (it) naut sorab: zakótwić (hsb) perfectiu, zakótwjeć (hsb) imperfectiu

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	ancorar
Gerondiu	ancorant
Participi passat
	singular			plural
masculin	ancorat			ancorats
femenin	ancorada			ancoradas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	ancori ancore	ancoras	ancora	ancoram	ancoratz	ancoran
Imperfach	ancoravi	ancoravas	ancorava	ancoràvem	ancoràvetz	ancoravan
Preterit	ancorèri	ancorères	ancorèt	ancorèrem	ancorèretz	ancorèron
Futur	ancorarai	ancoraràs	ancorarà	ancorarem	ancoraretz	ancoraràn
Condicional	ancorariái	ancorariás	ancorariá	ancorariam	ancorariatz	ancorarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	ancore	ancores	ancore	ancorem	ancoretz	ancoren
Imperfach	ancorèssi	ancorèsses	ancorès ancorèsse	ancorèssem	ancorèssetz	ancorèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	ancora !	—	ancorem !	ancoratz !	—
Negatiu	—	ancores pas !	—	ancorem pas !	ancoretz pas !	—
Nòtas

Catalan

Etimologia

De ancora.

Prononciacion

/əŋkuˈɾa/, /əŋkuˈɾa/ (oriental), /aŋkoˈɾa/, /aŋkoˈɾa/ (nòrd-occidental), /aŋkoˈɾaɾ/, /aŋkoˈɾaɾ/ (valencian)

Vèrb

ancorar

1. Ancorar.