blanquièr

Occitan

Etimologia

De blanquir

Prononciacion

/blaŋˈkjɛ/, /blaŋˈkjɛ/

Sillabas

blan|quièr

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
blanquièr	blanquièrs
[blaŋˈkjɛ]	[blaŋˈkjɛs]

blanquièr masculin, (femenin: blanquièra)

1. Aquel qu'adoba las pèls de feda o de cabra per las ruscar.

Parents

• blanquir
• blancariá

Traduccions

alemand: Gerber (de) anglés: tawer (en) basc: catalan: blanquer (ca)

espanhòl: curtidor (es) francés: mégissier (fr) italian: conciatore (it) portugués: branqueador (pt)