candor

Occitan

Etimologia

Del latin candor « blanc ».

Prononciacion

lengadocian, gascon/kanˈdu/, /kanˈdu/

provençau /kãⁿˈdu/, /kãⁿˈdu/

Bearn : escotar « candor »

Sillabas

can|dor

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
candor	candors
[kanˈdu]	[kanˈdus]

candor femenin

1. Al sens etimologic, blancor, puretat.
   • Lo gai solelh de la prima novèla se ritz sus la candor dels lençòls escampilhats. «La grava sul camin», (Joan Bodon)
2. Puretat d'arma ; fisança ; ingenüitat ; franquesa.
   • Lo fèrre e lo fuòc landravan. L'innocéncia del jove lo còrferrissiá. Mas lo voliá daissar a sa candor. Lo monge se revirèt e prenguèt la pòrta. «La venjança de N'isarn Cassanha», (Sèrgi Viaule)
3. (per extension) Fisança excessiva ; necitge.

Parents

• cande
• candid

Sinonims

• candidesa
• candetat

Traduccions

alemand: Offenheit (de) anglés: honesty (en), candour (en) basc: kutxada (eu) catalan: candor (ca)

espanhòl: candor (es) francés: candeur (fr) italian: candore (it) portugués: candura (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin candor « blanc ».

Prononciacion

catalan central, balear : /kənˈdo/, /kənˈdo/

valencian : /kanˈdoɾ/, /kanˈdoɾ/

rosselhonés : /kənˈdu/, /kənˈdu/

nòrd occidental : /kanˈdo/, /kanˈdo/

Sillabas

can|dor

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
candor	candors

candor femenin

1. candor ^(oc)

Espanhòl

Etimologia

Del latin candor « blanc ».

Prononciacion

/kanˈdoɾ/, /kanˈdoɾ/

Sillabas

can|dor

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
candor	candores

candor femenin

1. candor ^(oc)