canilha

Una canilha mirgalhada

Una canilha (de carri d'assalt).

Occitan

Etimologia

Del latin canīcŭla « canhòta » amb una influéncia probabla del francés.

Prononciacion

/kaˈniʎo/, /kaˈniʎo/

França (Bearn) : escotar « canilha »

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
canilha	canilhas
[kaˈniʎo]	[kaˈniʎos]

canilha femenin

1. (entomologia) Larva que puèi deu venir parpalhòl.
2. (Per analogia, dins lo desplaçament) (Mecanica) Dispositiu d’avançament continú.

Sinonims

Larva

• cuca
• eruga
• tòra
• arraca (gascon)
• arruca (gascon)
• auruga (gascon)
• gatamina (gascon)
• chanilha (lemosin), (auvernat), (vivaroaupenc)

Traduccions

alemand: Raupe (de) femenin anglés: caterpillar (en) catalan: eruga (ca) chèc: housenka (cs) eslovèn: gosenica (sl) espanhòl: oruga (es) esperanto: raŭpo (eo) francés: chenille (fr) femenin francoprovençau/arpitan: chenilye (frp)

italian: bruco (it) masculin lituanian: vikšras (lt) neerlandés: rups (nl) ongrés: hernyó (hu) polonés: gąsienica (pl) portugués: lagarta (pt) romanés: omidă (ro), şenilă (ro) sicilian: campa (scn) turc: tırtıl (tr) ucraïnian: гусениця (uk) femenin