climat

Occitan

Etimologia

Del latin clima (genitu climatis) del grèc ancian κλίμα, klima (« inclinason de la Tèrra cap al pòl », del vèrbe κλίνειν, klinein (« clinar, far penjar »). La forma climat, eissida del francés, coexistís en occitan amb la forma clima, pr'aquó recomandada per la nòrma classica.

Prononciacion

/kliˈmat/, /kliˈmat/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
climat	climats
[kliˈmat]	[kliˈmats]

climat

1. Ensemble de las condicions atmosfericas e meteorologicas d’una region geografica donadas pendent un temps donat.
   • Un climat arid.
   • Donats totei lei cambiaments de climat e d'atmosfèra qu'aviá traversats, se podiá augurar que la raça anariá tranquilleta a la fin dei viradas de nòstre planèta redon. «Na La cosmocritica», (Robèrt Lafont).
2. (figurat) Atmosfèra, ambient.
   • Un climat d'inseguretat.
   • Es dins aqueste climat de guèrra de liberacion nacionala armada que lo Quoibom ( partit curde per l'independéncia) fisèt al General Ihsan Nouri Pashà lo comandament de l'insureccion de l'Agridagh. «Curdistan : una nacion camina de cap a son independéncia», (Sèrgi Viaule).

Derivats

• aclimatacion
• aclimatar
• climatic
• climatizacion
• climatizar
• climatologia
• climatologic
• climatològ

Traduccions

alemand: Klima (de) anglés: climate (en) basc: klima (eu) catalan: clima (ca)

espanhòl: clima (es) francés: climat (fr) italian: clima (it) portugués: clima (pt)

Francés

Etimologia

Del latin clima (genitu climatis) del grèc ancian κλίμα, klima (« inclinason de la Tèrra cap al pòl », del vèrbe κλίνειν, klinein (« clinar, far penjar »).

Prononciacion

/klima/, /klima/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
climat	climats
[klima]

climat

1. climat