cloquièr

Occitan

Etimologia

Del bas latin clocca atestat au segle VII, que ven dau gallés *clocca (clòcha, campana)

Prononciacion

/kluˈkjɛ/, /kluˈkjɛ/

Lengadocian : escotar « cloquièr »

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
cloquièr	clocuqièrs
[kluˈkjɛ]	[kluˈkjɛs]

cloquièr masculin

1. Arquit. Torre d'una glèisa ente i son suspendudas las campanas.

Variantas dialectalas

• clochier (lemosin, vivaroaupenc)
• cluchier (lemosin, vivaroaupenc)
• cluchar / clòchar (auvernhat)

Vejatz tanben

• clòcha
• cluecha
• campana
• senhal

Traduccions

alemand: Glockenturm (de) masculin anglés: steeple (en), bell tower (en) breton: kloc'hdi (br) catalan: campanar (ca) masculin chèc: zvonik (cs) espanhòl: campanario (es) masculin esperanto: sonorilturo (eo)

francés: clocher (fr) masculin grèc: καμπαναριό (el) italian: campanile (it) masculin neerlandés: klokkentoren (nl) ongrés: harangtorony (hu) portugués: campanário (pt) masculin sicilian: campanaru (scn) masculin