conciliator

Occitan

Etimologia

De conciliar.

Prononciacion

/konsiljaˈtu/, /konsiljaˈtu/, procencau /kõⁿsiljaˈtu/, /kõⁿsiljaˈtu/

Sillabas

con|ci|lia|tor

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
conciliator	concilitors
[konsiljaˈtu]	[konsiljaˈtus]

conciliator masculin, (equivalent femenin: conciliatritz)

1. Persona que conciliar, o que s'esfòrça de conciliar.

Parents

• conciliacion
• conciliant
• conciliar
• conciliatòri

Traduccions

alemand: Vermittler (de) anglés: conciliator (en) basc: catalan: conciliador (ca)

espanhòl: conciliador (es) francés: conciliateur (fr) italian: conciliatore (it) portugués: conciliador (pt)

Anglés

Etimologia

De conciliar.

Prononciacion

[?]

Estats Units d'America (Tèxas) : escotar « conciliator »

Sillabas

con|ci|lia|tor

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
conciliator	concilitors

conciliator

1. conciliator ^(oc)