Vejatz lo contengut

conciliar

Un article de Wikiccionari.

Occitan

Etimologia

Del latin conciliare « reünir, far venir benvolent, conciliar ».

Prononciacion

/kunsiˈlja/, provençau /kũⁿsiˈlja/ França (Bearn) : escotar « conciliar »

Vèrb

conciliar

  1. Acordar ensemble de personas divisadas d’opinion, d’interés.
    • L'arbitre s'efòrça de conciliar las partidas.
  2. Ligar de biais coerent de causas que son ou semblan èsser contràrias.
    • Aquel escrivan sap sempre conciliar la grandor dels images amb la simplicitat de l’expression.
  3. Dispausar favorablament, ganhar.
    • Se conciliar l’amistat de las gents.

Derivats

Traduccions

Adjectiu

Declinason
Singular Plural
Masculin conciliar conciliars
[kunsiˈlja] [kunsiˈljas]
Femenin conciliara conciliaras
[kunsiˈljaɾo̞] [kunsiˈljaɾo̞s]

conciliar

  1. Que ten un rapòrt amb un concili.
  2. Que sortís o participa a un concili.

Traduccions

Anglés

Etimologia

Del latin conciliare « reünir, far venir benvolent, conciliar ».

Prononciacion

/kənˈsɪlɪə/

Adjectiu

conciliar

  1. conciliar (oc)

Catalan

Etimologia

Del latin conciliare « reünir, far venir benvolent, conciliar ».

Prononciacion

Oriental: central /kunsiɫiˈa/, balear /konsiɫiˈa/, /kunsiɫiˈa/
Occidental: nord-occidental /konsiɫiˈa/, valencian /konsiɫiˈaɾ/

Vèrb

conciliar

  1. conciliar (oc)

Adjectiu

conciliar masculin o femenin (Plural: conciliars)

  1. conciliar (oc)

Espanhòl

Etimologia

Del latin conciliare « reünir, far venir benvolent, conciliar ».

Prononciacion

escotar « conciliar »

Prononciacion

/konsiˈljaɾ/, /konθiˈljaɾ/

Vèrb

conciliar

  1. conciliar (oc)

Adjectiu

conciliar masculin o femenin (Plural: conciliares)

  1. conciliar (oc)

Portugués

Etimologia

Del latin conciliare « reünir, far venir benvolent, conciliar ».

Prononciacion

/kõsiˈljaɾ/, /kõsiliˈaɾ/

Vèrb

conciliar

  1. conciliar (oc)

Adjectiu

conciliar masculin o femenin (Plural: conciliares)

  1. conciliar (oc)