Occitan

Del francés ancian defaute « participi passat feminin singular de defaillir « defalhir » »

/deˈfaut/, /deˈfaut/

Bearn : escotar « defaut »

de|faut

Nom comun

defaut masculin

Imperfeccion fisica o morala.
- Li aviá pas qu'un defaut a lor prat : es qu'aqu'èra pas qu'un pradelon, a pena capable de donar de fen per una vaca. E la barta floriguèt, Enric Mouly, 1948
- Èra un òme viu, afrontós, ambiciós, orgulhós, gelós, mas mancava pas de biais e metiá sos defauts al servici del ben. Memòris, Ferran Delèris, 1999
Abséncia, manca, privacion de quicòm.
- Plan solide, demandèt un pauc de moneda; a defaut, la permission de copar e de vendre un fum de faus e de garrics. Memòris, Ferran Delèris, 1999
(Drech) Mancament per una assignacion o una convocacion.