ingerir

Occitan

Etimologia

Del latin ingerere.

Prononciacion

/iŋd͡ʒeˈɾi/, /iŋd͡ʒeˈɾi/, /iŋʒeˈɾi/, /iŋʒeˈɾi/; provençau /ĩⁿd͡ʒeˈʀi/, /ĩⁿd͡ʒeˈʀi/

Vèrb

ingerir

1. Introduire una substància dins lo còrs.

s'ingerir

1. (figurat) Se mesclar de quicòm sens n'aver lo drech, l’autorizacion, o sens i aver estat requerit.

Parents

• ingeréncia
• ingerible
• ingestion

Sinonims

s'ingerir

• s'immiscir

Traduccions

alemand: aufnehmen (de), absorbieren (de) anglés: (ingerir:) ingest (en); (s'ingerir:) butt in (en), interfere (en) basc: catalan: ingerir (ca)

espanhòl: (ingerir:) ingerir (es), (s'ingerir:) inmiscuirse (es), injerir (es)se francés: ingérer (fr) italian: ingerire (it) portugués: ingerir (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin ingerere.

Prononciacion

Oriental: /iɲʒəˈɾi/, /iɲʒəˈɾi/

Occidental: nord-occidental /ind͡ʒeˈɾi/, /ind͡ʒeˈɾi/, valencian /ind͡ʒeˈɾiɾ/, /ind͡ʒeˈɾiɾ/

Vèrb

ingerir

1. ingerir ^(oc)

s'ingerir

1. s'ingerir ^(oc)

Espanhòl

Etimologia

Del latin ingerere.

Prononciacion

escotar « ingerir »

Prononciacion

/iŋxeˈɾiɾ]/, /iŋxeˈɾiɾ]/

Vèrb

ingerir

1. ingerir ^(oc)

Portugués

Etimologia

Del latin ingerere.

Prononciacion

Portugal /ĩʒɨˈɾiɾ/, /ĩʒɨˈɾiɾ/; Brasil /ĩʒeˈɾi(ɾ)/, /ĩʒeˈɾi(ɾ)/

Vèrb

ingerir

1. ingerir ^(oc)

s'ingerir

1. s'ingerir ^(oc)