invocacion

Occitan

Etimologia

Del latin invocare « cridar ajuda », de voco}} (« cridar »), de vox (« votz »).

Prononciacion

/inβukaˈsju/, /inβukaˈsju/, provençau /invukaˈsjũⁿ/, /invukaˈsjũⁿ/

Sillabas

in|vo|ca|cion

Vèrb

Declinason
Singular	Plural
invocacion	invocacions
[inβukaˈsju]	[inβukaˈsjus]

invocacion

1. Accion d’invocar.
2. Pregària que lo´poèta adreiça a una musa, a un gèni, a une divinitat, per li demandar son secors.
3. (programacion) Accion d'invocar una foncion.

Derivats

• invocar

Traduccions

alemand: Ruf (de), Gebet (de) anglés: invocation (en) basc: deialdia (eu) catalan: invocació (ca)

espanhòl: invocación (es) francés: invocation (fr) italian: invocazione (it) portugués: invocação (pt)