normatiu
Occitan
Etimologia
- De nòrma amb lo sufix «-atiu»
Prononciacion
- lengadocian, gascon /nuɾmaˈtiw/
- provençau /nuʀmaˈtiw/
Sillabas
nor|ma|tiu
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | normatiu | normatius |
| [nuʀmaˈtiw] | [nuʀmaˈtiws] | |
| Femenin | normativa | normativas |
| [nuʀmaˈtiβo̞] | [nuʀmaˈtiβo̞s] | |
normatiu
- (sociologia) Qu'a tendéncia a confortar la nòrma, que fa venir confòrma a la nòrma, que denóncia tot desviament amb la nòrma.
- Qu'assag d’establir la nòrma e d’orientar l’usatge.
- (drech) Qu'a un rapòrt amb la gestion dels tèxtes legislatius e reglamentaris.
- (per extension, drech) Caractèr de çò qu'es imperatiu o univòc.
Traduccions
Catalan
Etimologia
- De nòrma amb lo sufix «-atiu»
Prononciacion
- Oriental: central /nurməˈtiw/, balear /noɾməˈtiw/, /nurməˈtiw/
- Occidental: /noɾ.maˈtiw/
Sillabas
nor|ma|tiu
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | normatiu | normatius |
| Femenin | normativa | normatives |
normatiu