publicar

Occitan

Etimologia

Del latin publicare.

Prononciacion

/pybbliˈka/, /pybbliˈka/

França (Bearn) : escotar « publicar »

Sillabas

pu | bli | car (3)

Vèrb

publicar

1. Far venir public, a la coneissença de totes.
2. Sortir un document escrich, generalament un libre.

Derivats

• publicable
• publicacion

Traduccions

alemand: veröffentlichen (de) (2) anglés: to publish (en) catalan: publicar (ca)

espanhòl: publicar (es) francés: publier (fr) italian: pubblicare (it)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	publicar
Gerondiu	publicant
Participi passat
	singular			plural
masculin	publicat			publicats
femenin	publicada			publicadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	publiqui publique	publicas	publica	publicam	publicatz	publican
Imperfach	publicavi	publicavas	publicava	publicàvem	publicàvetz	publicavan
Preterit	publiquèri	publiquères	publiquèt	publiquèrem	publiquèretz	publiquèron
Futur	publicarai	publicaràs	publicarà	publicarem	publicaretz	publicaràn
Condicional	publicariái	publicariás	publicariá	publicariam	publicariatz	publicarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	publique	publiques	publique	publiquem	publiquetz	publiquen
Imperfach	publiquèssi	publiquèsses	publiquès publiquèsse	publiquèssem	publiquèssetz	publiquèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	publica !	—	publiquem !	publicatz !	—
Negatiu	—	publiques pas !	—	publiquem pas !	publiquetz pas !	—
Nòtas