rocalha

Occitan

Etimologia

De ròca.

Prononciacion

/ruˈkaʎo̞/, /ruˈkaʎo̞/, provençau /ʀuˈkajo̞/, /ʀuˈkajo̞/ França (Bearn) : escotar « rocalha »

Sillabas

ro|ca|lha

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
rocalha	rocalhas
[ruˈkaʎo̞]	[ruˈkaʎo̞s]

rocalha femenin

1. Terre emplida de ròcs, airal de peirós.
2. (jardin) Decòr realizat amb ròcs e pèiras e plantat de flors e plantas adaptadas al mitan sec.
3. (Par extension, art) Genre de decoracion al vam a partir del sègle XVIII dins l’arquitectura e los mòbles en Euròpa, qu'interpreta de motius inspirats de formas de la natura.

Sinonims

airal de peirós

• clapareda / clapairòl / clapàs
• peirièira
• rocada

Derivats

• rocalhàs
• rocalhós

Traduccions

alemand: Steingarten (de) (3) anglés: Rock garden (en) (3) basc: catalan: rocall (ca) (1), rocalla (ca) (2, 3)

espanhòl: rocalla (es) francés: rocaille (fr) femenin italian: roccia (it) femenin portugués: rocalha (pt) (2, 3)

Portugués

Etimologia

De roca.

Prononciacion

/roˈkaʎa/, /roˈkaʎa/

Sillabas

ro|ca|lha

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
rocalha	rocalhas
[roˈkaʎa]	[roˈkaʎaʃ]

rocalha femenin

1. Jardin de rocalha ^(pt)
2. Decoracion de rocalha ^(pt)