sincròn
Occitan
Etimologia
- Del latin synchronus « contemporanèu », del grèc ancian σύγχρονος, de σύν « amb » e χρόνος « temps ».
Prononciacion
/siŋˈkɾɔn/, provençau /sĩⁿˈkʀɔn/
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | sincròn | sincròns |
| [siŋˈkɾɔn] | [siŋˈkɾɔns] | |
| Femenin | sincròna | sincrònas |
| [siŋˈkɾɔno̞] | [siŋˈkɾɔno̞s] | |
sincròn
- Que se debana al meteis temps.
- (informatica) Se ditz del foncionament d'una maquina qu'una sequéncia d'operacions se realiza sota lo contraròtle del senhal d'un relòtge.
- (fisica) Qu'a lo meteis períòde.
- Vibracions sincrònas.
- (mecanica) Se ditz d'un motor electric rotatiu que lo rotor vira exactament a la meteissa velocitat qu'aquela del camp magnentic en rotacion.
Parents
Antonims
Traduccions
|
|