aimant
Occitan
Etimologia
- (nom 1) Del latin adamas, -antis (fèrre durissim), del grèc ancian ἀδάμας «indondable».
- (nom 2, adj.) De aimar
Prononciacion
/ajˈman/
Sillabas
ai|mant
Nom comun 1
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| aimant | aimants |
| [ajˈman] | [ajˈmans] |
aimant masculin
- (magnetisme, mineral) Mineral qu'una de sas proprietats es d’atirar lo fèrre.
- Objècte decoratiu aimantat.
- (figurat) Çò qu'atira e estaca.
Variantas dialectalas
Derivats
Traduccions
Nom comun 2
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian | |
| Singular | Plural |
| aimant | aimants |
| [ajˈman] | [ajˈmans] |
aimant masculin, (femenin: aimanta)
- Persona qu'a d'afeccion per quicòm o qualqu'un.
- Persona qu'aima d'amor una autra persona fòra de maridatge.
Variantas dialectalas
Sinonims
Traduccions
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : lengadocian | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | aimant | aimants |
| [ajˈman] | [ajˈmans] | |
| Femenin | aimanta | aimantas |
| [ajˈmanto̞] | [ajˈmanto̞s] | |
aimant
- Qu'es portat a aimar
Traduccions
Forma de vèrb
aimant
- Participi present de aimar
Francés
Etimologia
- (nom) Del latin adamas, -antis (fèrre durissim), del grèc ancian ἀδάμας «indondable».
- (adj.) De aimer.
Prononciacion
/ɛmɑ̃/
Sillabas
ai|mant
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | aimant | aimants |
| [ɛmɑ] | [ɛmɑ] | |
| Femenin | aimante | aimantes |
| [ɛmɑt] | [ɛmɑt] | |
aimant
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| aimant | aimants |
| [ɛmɑ] | |
aimant masculin
Forma de vèrb
aimant
- Participi present de aimer